Zo slim als een wolf?

Toen vorige week bleek dat “onze”wolf weer de grens met Duitsland was overgestoken was mijn eersSlimme wolfte gedachte dat dit ook wel het beste was. Want Nederland was ondertussen in rep en roer. En als Nederland in rep en roer is dan gaan we rare dingen doen.
Lijkt me best spannend als je net je boodschappen hebt gedaan bij de Lidl in Hoogezand en je oog in oog staat met een echte wolf. Ik zou er ook niet koud onder blijven. Maar mensen, mensen….wat een broodje aap verhalen en sensatieterreur besloeg social media en de krant. Wolvenliefhebbers en wolvenhaters kwamen er niet uit samen. Maar of we een boel wolvenkenners hebben in ons land werd al gauw (on)duidelijk. Tenenkrommend en typisch Nederland.
Zelfs onze plaatselijke dierenartsenpraktijk plaatste het volgende op Facebook: “Diegene die zegt dat de wolf een schaapje eet en je daar dus niet druk om moet maken moet maar eens goed nadenken. Stel dat je eigen kat of hond gegrepen wordt, hoe zou jij dat dan vinden? Speling der natuur?? Ik vind de wolf ook een leuk en erg bijzonder dier, maar de gevolgen zijn niet leuk!”
Dat het  leuk is zal je mij niet horen zeggen, ik heb zelf een hond en twee katten en moet er niet aan denken. Dus denk ik er niet aan. Speling der natuur, ja inderdaad. En wat is daar mis mee? Wij maken ons druk om een schaap dat gegrepen is door een wolf terwijl de megastallen met varkens de grond uit schieten als paddenstoelen, we plofkippen eten bij de vleet en er dagelijks duizenden kuikentjes levend versnippert worden omdat zij een haantje zijn. Breek me de bek niet open over wat er allemaal gebeurt met dieren in ons land, dankzij de mens en waarvoor onze overheid haar ogen sluit en vertel mij dan ook maar wat die mensen die zich zo bekommeren om dat schaap eten vanavond. Zouden ze het schaap traumatherapie geven, trouwens?
Sinds een paar weken doe ik vrijwilligerswerk bij een schaapskooi in Drenthe en als ik naar de 100 lammetjes kijk die daar in een week geboren zijn dan hoop ik dat hen niets overkomt, maar domme ik. Dacht ik dan echt dat de, straks 200 lammetjes, allemaal vrolijk huppelend hun leven mogen slijten op de prachtige Drentse heide. Natuurlijk niet. Straks is de kudde weer gehalveerd. Een deel verkocht om te mogen leven en een deel verkocht om gegeten te worden. Het is zoals het is en daar kun je heel moeilijk om doen. Maar we eten er geen stuk minder vlees om. De schaapsherderin was trouwens totaal niet onder de indruk van de wolf. Zij heeft meer angst voor loslopende honden en hun baasjes die regelmatig de boel komen verstieren binnen de kudde dan voor een roedel wolven. “Van mij mogen ze komen, prachtig!” zei ze letterlijk.
De cartoon bij mijn blog illustreert volledig over hoe ik denk over Nederland. We zijn een saai land aan het worden en zo hypocriet als het maar kan als het gaat om dierenwelzijn. Verdoven en een zender plaatsen, dat is wat ze wilden, opdat we de boel weer onder controle hebben. Ben blij dat de wolf zo slim was om terug te keren naar een land waar al heel lang samengeleefd wordt met wolven. En ja, ook daar heeft het de nodige tijd gehad. Als het dier slim is dan verteld hij zijn soortgenoten dat ze vooral weg moeten blijven uit Nederland. Al zouden er samen met mij ook een hoop mensen zijn die dit heel erg jammer vinden.

Social media, grenzen en mijn ego…

Toen ik op Twitter de “vind ik leuk” knop miste besloot ik om daar het “favorietsterretje” voor te gebruiken. Ik ben namelijk graag sociaal op Social Media en probeer nog steeds de mensen te doorgronden die alleen maar volgen zonder ooit eens iets leuk te vinden, favoriet te maken of te re-tweeten. Maar ik ben er ook achter dat ik zelf niet té sociaal moet zijn… Zodra een volger, waar je wat meer uitwisseling mee hebt d.m.v. tweets, iets denkt wat bij jou niet in je hoofd op kwam ben je blijkbaar te ver gegaan. Ooit kreeg ik ‘s avonds een privéberichtje van iemand die behoefte had aan wat bijzonder taalgebruik en dito contact. Ik zal je de details besparen maar het schaamrood stond mij op de kaken. We zullen vroeger allemaal wel eens in een roes (lees: borrel op :-)) iemand een bericht gestuurd hebben waarvan we ’s morgens dachten:”Shit!” maar dit was echt even slikken. De beste man dacht ’s morgens inderdaad ook: “Shit!”en stuurde mij zijn excuus….hij had mij met iemand anders verward. Ik heb het hem vergeven en besefte dat er een geheim en vaag wereldje onder het Twitterwereldje verborgen zat. Zo resulteerde een contact via Twitter ook eens in een ontmoeting bij een lezing waar ik niets van wist, hij wel en waar ik, toen ik daar achter kwam, ontzettend de kriebels van kreeg. Toen ik hem daar op wees bleek dat hij dacht dat mijn tweets en vooral ook de muziek die ik deelde met hem te maken hadden, hij voelde zich aangesproken en aangetrokken tot mij. Ik was boos omdat hij de laatste was waar ik aan dacht als ik muziek of gedachten plaatste. Het enige dat ik kon doen was de volger blokkeren en dat heb ik gedaan. Het resultaat was dat ik minder volgers kreeg en veel minder re-tweets. Hij deelde namelijk meer van mijn berichten dan ik dacht en zo creeerde hij regelmatig een golf van re-tweets. Dat dat over was vond mijn ego niet leuk… Naast het uitdragen van wie je bent en waar voor je staat is het mooi als je hierdoor mensen inspireert, laat glimlachen of even laat nadenken. Dus wil je zoveel mogelijk mensen bereiken, ik tenminste wel. Dat was en is nog steeds mijn doel en hij ontnam mij voor langere tijd het plezier.
Hoe geef je je grenzen aan? Ik weet het niet zo goed. Het is net alsof je weer voor het eerst uit gaat en je moet leren wat je wel moet zeggen en wat niet, hoe je moet kijken of juist niet, wanneer je wel een drankje accepteert en wanneer niet. Je leert snel als je een paar keer op je 16e uitgemaakt wordt voor “stomme trut” als je na het accepteren van een drankje aangeeft dat je niet in een donker hoekje wilde belanden met de aanbieder. Dus ook nu moest ik hiervan leren. Ik moest voorzichtiger zijn op Twitter dacht ik, maar dat wil ik helemaal niet. Dan laat ik andermans manier van denken mijn probleem zijn. Ik wil gewoon in contact kunnen zijn met mensen zonder dat iemand denkt dat ik op zoek ben naar wie of wat dan ook. Sommige mensen of hun berichten zijn nou eenmaal f#cking interessant en ik laat dat die mensen graag d.m.v. likes/favorites of een respons weten. Als dat niet meer kan dan stop ik overal mee.
Nu heb ik Instagram ontdekt. Ik vind instagram leuk want ik ben gek op mooie afbeeldingen en gek op quotes, ik verzamel ze beide en voeg ze samen. Het gaat bij Instagram om de afbeelding en een afbeelding is al gauw leuk. Dus de “hartjes-likes” vliegen je soms om de oren en dat vindt mijn ego nou leuk. Bovendien kan een volkomen onbekende je geen privébericht sturen dus daar hoef ik me dan ook niet meer druk om te maken. Een quote met foto kun je met één klik op de knop tegelijk op Instagram, Facebook en Twitter plaatsen en dat is dan weer makkelijk. Dat dit niet leuk is voor hen die mij op alle drie volgen begrijp ik en dat er ongetwijfeld nadelen aanzitten geloof ik ook en daar kom ik vast nog wel achter.
Ik merk dat ik het allemaal complexer maak dan dat het is. Neem nou die slotjes op een account. Als ik een nieuwe volger heb en zeker als het iemand is die ik (zijdelings) ken dan druk ik meestal ook direct op terugvolgen en als er dan staat “in afwachting” besef ik dat iemand moet nadenken over het wel of niet accepteren van mij als volger. Ik snap het maar ik word er toch altijd een beetje onzeker van. Alsof je door een ballotagecommissie moet. Dus check ik meestal of er een “slotje”op zit. Zo ja, volg ik liever niet terug (althans, ik wil wel, maar doe het niet). Instagram heeft ook “slotjes” want tegen de eerst volger die ik terug wilde volgen met een slotje ben ik al nietsvermoedend aangelopen en is mijn account ondertussen twee dagen “in afwachting”. Ik word dus door iemand overwogen en dat wil ik helemaal niet want ik ben bang voor afwijzing, van wie dan ook. Eigenlijk is het raar dat ik zo denk, want diegene volgt mij omdat die mij wil volgen, toch? Een leukere boodschap kan je ego niet krijgen op Social Media. Dus hoezo afwijzing? Het zal ongetwijfeld te maken hebben met “iets” uit mijn leven, en dat je het leven en dat je Social media zo complex kan maken als je zelf wilt, blijkt wel weer uit mijn gedachtegang……

Er lijkt niets te veranderen…

De oproep van “Break the System” om op 27 januari, j.l. massaal te demonstreren leverde ongeveer 500 demonstranten op. Het doel van “Break the System” is om de burger centraal te stellen en Nederland weer humaan en sociaal te krijgen, met als gevolg een gezonde economie. Ingrijpende veranderingen zouden hiervoor moeten plaatsvinden in de politiek, de wet en onze samenleving. De voorspelling van de organisatoren dat er 10.000 mensen het binnenhof zouden bezetten bleek een illusie. De burgermeester besloot geweld in te zetten om de 500 demonstranten te verwijderen. Het gevolg hiervan zal ongetwijfeld zijn dat bij een volgende oproep tot actie nog minder mensen zich durven aan te sluiten. Jongeren, alleenstaande moeders, chronisch zieken en werknemers uit diverse branches kijken wel uit om zich te wagen in een demonstratie waarbij de kans op traangas en een stok in je nek aanwezig is. Terwijl juist deze mensen belang kunnen hebben bij initiatieven als deze, zullen er op die volgende oproep meer relschoppers reageren die uit verveling het gevecht met de ME aan zullen gaan en zal “Break the System” een stille dood sterven. De motivatie om te demonstreren wordt zo steeds kleiner omdat de angst voor letsel aanwezig is. Dus grijpen we terug naar een veiligere manier van klagen. Om toch nog het gevoel te hebben dat we iets nuttigs doen voor de samenleving en omdat het verlangen tot veranderingen nou eenmaal aanwezig is, is Social Media het ultieme medium om boodschappen te verspreiden. Naast de foto’s van opengereten dieren en oorlogsslachtoffers op Facebook en Twitter doemen er gelukkig steeds meer berichten op met een positieve boodschap . Gezien de keuzes van mijn pagina-likes zijn dat er op het moment zoveel dat ook dit me soms teveel word en ik er soms met een net zo’n uitdrukkingsloos gezicht naar kijk als naar al dat geweld dat mijn netvlies heeft leren aanschouwen. Want het zijn een heleboel woorden, afbeeldingen en video’s van momentopnames die ik over het algemeen, net als de onthoofdingen en murw geslagen dieren, niet als realiteit terug zie in mijn dagelijks leven. Wat niet wil zeggen dat ik het ontken.

Van de vrijheid van meningsuiting wordt veelvuldig gebruik gemaakt en tot op het onfatsoenlijke af. Vervolgens blijft het daarbij. Woorden uit alle hoeken van onze maatschappij. Honderd mensen, honderd meningen en wat wijsheid is hangt maar net af van welk boek je leest of welke lezing je bijwoont. Ondertussen hebben we respect voor al die mensen die zich volkomen belangeloos inzetten voor minderheden, voor ons milieu en onze dieren. Dat hun woorden, hun boodschappen gedeeld worden via Social media is het minste dat we kunnen doen. Een ieder die zich door het lezen van zo’n bericht vervolgens geïnspireerd voelt tot actie is pure winst. We willen verandering, we eisen zelfs verandering maar zodra het woord actie opborrelt wordt het over het algemeen stil. Verder dan petities ondertekenen komen we vaak niet.

Ons hart weet dat er meer compassie, meer liefde zou moeten zijn in de wereld. Dat er wereldvrede mogelijk is als we maar willen met zijn allen. Onze maatschappij zou weer een samenleving kunnen zijn en daarom hadden 4000 mensen op Facebook laten weten dat zij aanwezig zouden zijn op de demonstratie van “Break the System” en verwachtte de organisatoren ruim het dubbele. Maar waar waren die overige 3500 mensen dan gebleven? Was het angst? Het wel willen, maar niet durven? Een revolutie brengt gevaar met zich mee en laten we eerlijk zijn, we hebben hoe dan ook een inkomen, te eten en de meesten van ons gaan jaarlijks op vakantie. Willen we eigenlijk wel veranderen opdat de ander het beter heeft of willen we veranderen opdat we het zelf beter krijgen? Zijn we uberhaupt bereid concessies te doen? Want ergens zal de verandering gevoeld worden en dat zal niet altijd bij de rijkeren onder ons zijn. Er moet namelijk veel veranderen als we gaan luisteren naar elk individu met ieder zijn eigen realiteit. En er zijn toch ook veel zaken beter geregeld dan vroeger en dat weten we dondersgoed Daarnaast is de angst voor individuele achteruitgang op financieel en maatschappelijk niveau groot. Angst is niet rationeel, maar heeft een diep gewortelde functie om jezelf en je gezin te beschermen. En zo zitten we telkens in die spagaat. Tussen het verlangen om te veranderen en de angst voor de consequenties van die veranderingen. Iets willen is iets anders dan iets doen. Dus schrijven we er zo graag over. Zodat we dit verlangen naar verandering kunnen delen met gelijkgestemden zonder dat we op het eerste gezicht lijken te veranderen.

Maar varandering ontstaat van binnen uit. En ieder keer als we iets positiefs lezen, naar kijken, of iemand over horen vertellen veranderd er wel degelijk iets. Als we vervolgens kiezen voor het delen van mogelijkheden tot verandering ontstaat er hoop. Hoop is essentieel om te kunnen vertrouwen in het leven. Als er meer vertrouwen is zal er minder plaats zijn voor angst. Zonder angst is het makkelijker om over te geven aan de voordurende veranderingen van onze wereld en ontstaat er als vanzelf meer ruimte om ons belangeloos in te zetten voor de zwakkeren binnen onze samenleving en zijn we misschien weer in staat om werkelijk tot actie te komen. Tenslotte hebben we dan niets te vrezen.

.

Een foto, een gezicht…. Samuel Roos

Na een oproep aan Herinneringscentrum Kamp Westerbork over enige informatie over het gezin Samuel Roos ontving ik op 3 februari het volgende bericht met een foto van Samuel Roos.  Zo heb ik een deel van het gezin een gezicht kunnen geven….. http://www.ifeelfreetoscream.com/herinneringen-aan-een-thuis/

Geachte mevrouw Schmidt,

Samuel Roos

Samuel Roos (19-09-1895 – 08-10-1942)

Heel bijzonder, uw verhaal – juist ook omdat het duidelijk maakt in hoeverre joodse gezinnen een gewoon onderdeel waren van het dagelijks leven. Bijgevoegd een foto die we ooit op het Joods Monument hebben gevonden (en daar nu niet meer staat). Aan de kleding en het feit dat het waarschijnlijk om een deel van een groepsfoto gaat, zou ik kunnen opmaken dat Samuel in een werkkamp heeft gezeten, voordat hij naar kamp Westerbork werd overgebracht. Samuel was officieel vertegenwoordiger van beroep: daar lijkt hij op deze foto helemaal niet op. Het verhaal over de joodse werkkampen vindt u online via http://www.joodsewerkkampen.nl Mijn vermoeden wordt namelijk versterkt door de datum waarop Samuel en zijn gezin in kamp Westerbork zijn aangekomen. Dat is namelijk begin oktober 1942, het moment waarop de werkkampen werden leeggehaald en hun gezinnen in het kader van gezinshereniging ook naar Westerbork moesten. Het gezin Roos is vermoedelijk op 3 oktober 1942 in kamp Westerbork aangekomen; in ieder geval zijn ze gezamenlijk op 5 oktober 1942 op transport gesteld naar Auschwitz. Even voor uw beeld: in deze periode vertrekken de deportaties, uitgevoerd in personenwagons, nog van het station in Hooghalen – de verbinding naar het kamp is nog niet klaar. Allen zijn na aankomst in Auschwitz vermoord.

Met vriendelijke groet,
medewerkster collectie

http://www.kampwesterbork.nl
http://www.facebook.com/kampwesterbork
http://www.twitter.com/kampwesterbork